Professor Kriengsak Chareonwongsak and thought about family

"ข้อคิดเพื่อครอบครัว” จาก ดร.เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์


1. ข้อสำคัญของการเลือกคู่ คือ เราไม่ได้เลือกใครเพราะเขาสมบูรณ์แบบ แต่เพราะเขามีจุดดีหลักๆ ที่เราประทับใจ ส่วนจุดอ่อนด้อยนั้น เป็นส่วนปลีกย่อยที่เราสามารถยอมรับได้อย่างไม่ยากเย็น

2. ในความเป็นจริงไม่มีใครดีเลิศสมบูรณ์แบบ ถ้าเรามองไม่เห็นจุดอ่อนด้อยของเขาเลย นั่นแสดงว่า เรายังไม่รู้จักเขาอย่างแท้จริง หรือไม่เราก็กำลังตกอยู่ในความหลงใหล จนไม่ลืมหูลืมตา

3. การแต่งงาน คือ การผูกพันกันด้วยหัวใจ ไม่ใช่เพียงร่างกาย และยิ่งไม่ใช่การแลกเปลี่ยนผลประโยชน์เชิงธุรกิจ

4. คนที่แต่งงานเพราะความเหงา จะยิ่งเหงาหนักเป็น 2 เท่า แต่งงานแบบคลุมถุงชน ก็มีแนวโน้มว่า ชีวิตจะมืดมนไปอีกนาน

5. ความสุข ความทุกข์ ครึ่งหนึ่งอยู่ที่ชีวิตหลังแต่งงาน คิดให้ดีก่อนที่จะเลือกใครมาเป็นคู่ชีวิต ...

6. บ้านจะเล็กหรือใหญ่ไม่สำคัญ แต่ "ความรัก" ต้องใหญ่ที่สุดในบ้าน

7. คำว่า "รัก" พูดมากไป ย่อมดีกว่า พูดน้อยไป...

8. เมื่อเรา ทำผิดจง "ขอโทษ" เมื่อเขา ทำผิด ....จง "ให้อภัย"

9. ชีวิตแต่งงาน คือ ชีวิตแห่งการปรับตัว ถ้าไม่คิดจะปรับตัวเข้าหาใคร อยู่เป็นโสดไป ก็ดีกว่า...

10. ยอมเป็นผู้แพ้ ดีกว่า เป็นผู้ชนะที่ยืนอยู่ท่ามกลางซากชีวิตสมรสที่หักพัง...

11. "แก้ตัว" ... ช่วยอะไรไม่ได้ "แก้ไข" ... ช่วยได้ทุกอย่าง ...

12. เมื่อมีปัญหาในครอบครัว อย่าลืมใช้ความรักและหลักเหตุผล เป็นกรรมการตัดสิน ไม่ใช้ อารมณ์หรืออาวุธ..

13. งอนแต่พองาม ... ก็งามดี แต่งอนเกินพอดี ก็เกินงาม ...

14. ต่างคนต่างแข็ง ไม่มีใครยอมอ่อนข้อต่อกัน ... บ้านก็คงไม่ต่างอะไรกับสนามรบ

15. เมื่อสามีอ่อนแอ ไม่รับบทบาทผู้นำ ความสับสนวุ่นวายก็ตามมา หรือเมื่อภรรยา พยายามแย่งบทบาทการนำจากสามี ชีวิตครอบครัวก็รอดยาก

16. ความไม่ซื่อสัตย์ ต่อกันเพียงครั้งเดียว ก็อาจสั่นคลอนความไว้วางใจที่มีให้กันได้ ท้ายที่สุดชีวิตคู่ก็จบลงด้วยความแตกร้าว ยากเยียวยา

17. ความเห็นแก่ตัว สนใจแต่ปัญหา อารมณ์ ความรู้สึก และความสนใจของตัวเอง ชีวิตคู่ก็อยู่ด้วยกันยาก

18. ก่อหนี้สินจนล้นพ้นตัว ครอบครัวก็มีแต่ความตึงเครียดทุกเช้าเย็น

19. เมื่อฝ่ายหนึ่งฝ่ายใด หรือทั้งสองฝ่ายเรียกร้อง และคาดหวังจากกันและกันมากเกินพอดี ปัญหาก็จะมีเรื่อยไป …ไม่สิ้นสุด

20. ควรตระหนักว่า ... ภรรยา ไม่ใช่ผู้ปรนนิบัติรับใช้สามีแท้จริงแล้ว สามีภรรยา ควรเอาใจใส่ดูแลกันและกันอย่างดีที่สุด ... ย่อมดีกว่า

21. ไม่มีอะไร ทำให้ภรรยาปวดร้าวใจ มากเท่าการค้นพบว่า สามีมีหญิงอื่นในหัวใจ

22. รักเดียว ... ใจเดียว ไม่ใช่เรื่องเชย แต่เป็นเรื่องดีที่สามีทุกคนในโลกควรกระทำ

23. การขอโทษภรรยาเมื่อทำผิด ไม่ใช่เรื่องเสียศักดิ์ศรี แต่เป็นศักดิ์ศรีของสามี ... ที่แท้จริง

24. ไม่ควรมองว่า งานดูแลบ้าน เป็นความรับผิดชอบของภรรยา สามีควรมีส่วนช่วยแบ่งเบาภาระอย่างสุดความสามารถเสมอ

25. สรีระรูปร่างหน้าตา ที่เปลี่ยนไปของภรรยา ไม่ควรเป็นเหตุให้ความรักในหัวใจของสามี จืดจางลงแม้แต่น้อย

26. ควรระลึกอยู่เสมอว่า ... การนำครอบครัวนั้น คือ การนำโดยเห็นผลประโยชน์ของครอบครัวเป็นหลัก ไม่ใช่เพื่อความสุข ความพึงพอใจของตนเอง

27. ภรรยาที่ดี ควรสนับสนุนสามีให้ก้าวไกลในชีวิต ไม่ใช่ดึงรั้งให้หยุดอยู่กับที่ หรือถอยหลัง

28. ภรรยาที่ดี ไม่ควรใช้วิธีการบีบบังคับทั้งทางตรงและทางอ้อม เพื่อให้สามีตัดสินใจตามความคิดของตน

29. ในสถานการณ์หน้าสิ่ว หน้าขวาน สามีต้องการภรรยาที่สงบนิ่ง ช่วยกันคิดหาทางออก ไม่ใช่ภรรยาที่เอาแต่โวยวาย ตีโพย ตีพายหรือร้องไห้ฟูมฟาย โดยปล่อยให้เขาต้องแบกภาระหนักอึ้งเพียงลำพัง

30. การไม่ตีลูก เพราะกลัวลูกเจ็บ เมื่อยังเป็นเด็ก กลับจะทำให้เขาเจ็บปวดยิ่งกว่า เมื่อเขาโตขึ้น เป็นผู้ใหญ่ที่สร้างปัญหา และถูกลงโทษ ... จากสังคม

31. ช่องว่างระหว่างวัย ... ระหว่างรุ่น ... ย่อมไม่มี ถ้าพ่อแม่ตระหนักถึงความสำคัญ และใช้ความพยายามที่มากพอ วิธีที่ดีที่สุด คือ พ่อแม่ควรวางแผนเพื่อป้องกันปัญหาที่อาจเกิดกับลูก ไม่ใช่ตามแก้ปัญหาเมื่อเกิดขึ้นแล้ว

32. พึงตระหนักว่า ลูกไม่ใช่ดินน้ำมัน ที่พ่อแม่อยากจะปั้นให้เขาเป็นอะไรก็ได้ตามใจชอบ เขาย่อมมีจิตใจที่มีเอกลักษณ์แห่งความชอบความสนใจที่แตกต่างไปจากพ่อแม่ได้เสมอ

Kriengsak Chareonwongsak thought of harvard foursquare

Hope you like this article from dr Kriengsak Chareonwongsak



ฮาร์วาร์ด: Foursquare กับบริการทางการศึกษา

ที่ผ่านมาฮาร์วาร์ดได้รับการยอมรับว่า เป็นผู้นำด้านการเป็นมหาวิทยาลัยร่วมสมัยที่มีการประยุกต์ใช้และนำเทคโนโลยีที่ทันสมัยต่าง ๆ เข้ามาใช้ในการจัดการศึกษา ล่าสุดที่ผ่านมา ฮาร์วาร์ดได้นำ Foursquare หรือ บริการบนเว็บไซต์และโทรศัพท์มือถือ ซึ่งเกิดมาจากการผสมผสานกันระหว่างเครือข่ายทางสังคมและสถานที่ เพื่อใช้สำหรับบอกตำแหน่งที่อยู่ของผู้ใช้บริการ โดยแจ้งผ่านทางโทรศัพท์มือถือเข้ามาใช้ภายในมหาวิทยาลัย ฮาร์วาร์ดเป็นมหาวิทยาลัยแรกที่ได้เชื่อมโยงบริการ Foursquare เข้ากับการให้บริการทางการศึกษา นับตั้งแต่ที่มีการเปิดใช้บริการดังกล่าวครั้งแรกทั่วโลกในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2009 ที่ผ่านมา

เป้าหมายหลักของการประยุกต์ใช้ Foursquare ในการให้บริการการศึกษาของฮาร์วาร์ดมี 2 ประการ คือ

1. อำนวยความสะดวกให้กับนักศึกษา คณาจารย์ พนักงาน และผู้ที่เข้ามาเยี่ยมชมมหาวิทยาลัยในการสำรวจและค้นหาสถานที่สำคัญ ๆ ในบริเวณวิทยาเขตที่ตั้งมหาวิทยาลัยและบริเวณละแวกใกล้เคียง เนื่องจากฮาร์วาร์ด มีชั้นเรียนและอาคารอยู่เป็นจำนวนมาก ซึ่งบริการ Foursquare นี้นอกจากจะช่วยให้ผู้ใช้ซึ่งส่วนใหญ่เป็นนักศึกษา คณาจารย์ พนักงาน และผู้ที่เข้ามาเยี่ยมชมมหาวิทยาลัยรู้ตำแหน่งของเพื่อนในเครือข่ายว่าอยู่ที่ใดแล้ว ยังสามารถดึงข้อมูลตำแหน่งของสถานที่ต่าง ๆ ที่อยู่ในละแวกใกล้เคียงมาแสดงได้อีกด้วย ในกรณีที่มีสถานที่นั้นในฐานข้อมูลของ Foursquare แต่หากไม่มีผู้ใช้บริการสามารถเพิ่มข้อมูลของสถานที่ใหม่เข้าไปได้เอง อันเป็นการช่วยเปิดโลกทัศน์ให้ผู้ใช้ได้รู้จักสถานที่ใหม่ ๆ มากขึ้น ซึ่งในที่นี้ครอบคลุมไปถึงร้านค้า ภัตตาคาร บริษัทธุรกิจ และสถานที่ที่ผู้คนมาพบปะหรือชุมนุมกันบริเวณฮาร์วาร์ดสแควร์ด้วย ซึ่งผู้บริหารทางด้านการสื่อสารของฮาร์วาร์ด คาดหวังว่า บริการดังกล่าวจะช่วยอำนวยความสะดวกและเป็นประโยชน์อย่างมากต่อนักศึกษา คณาจารย์ และพนักงานในมหาวิทยาลัย
2. ส่งเสริมให้เกิดเครือข่ายทางสังคมภายในมหาวิทยาลัยและเชื่อมโยงสู่ภายนอก ด้วยการเปิดโอกาสและเพิ่มช่องทางที่ทำให้เกิดการแลกเปลี่ยนทางความคิด ประสบการณ์ระหว่างกัน รวมทั้ง ช่วยให้ผู้ใช้ซึ่งส่วนใหญ่เป็นนักศึกษา คณาจารย์ และพนักงานในมหาวิทยาลัยได้รู้จักกันและกันมากขึ้น อาทิ การรู้จักสถานที่โปรดที่เพื่อนในเครือข่ายชอบไปเป็นประจำ การได้รับคำแนะนำในเรื่องสถานที่ที่น่าสนใจ สิ่งที่ควรทำหรือรายการอาหารที่อยากแนะนำเมื่อไปยังสถานที่นั้น นอกจาก Foursquare จะช่วยส่งเสริมให้เกิดเครือข่ายทางสังคมภายในมหาวิทยาลัยแล้ว บริการดังกล่าวยังสามารถเชื่อมโยงไปยังเครือข่ายทางสังคมขนาดใหญ่อื่น ๆ ภายนอกมหาวิทยาลัยได้อีกด้วย เช่น Face book และ Twitter เป็นต้น

ประยุกต์สู่ประเทศไทย โลกมีการพัฒนาเทคโนโลยีด้านต่าง ๆ อย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะเทคโนโลยีสารสนเทศ มหาวิทยาลัยทั่วโลกต่างพยายามพัฒนาการใช้เทคโนโลยีสมัยใหม่เหล่านี้เข้ามารใช้ในระบบการศึกษา มหาวิทยาลัยไทยก็เช่นกัน ควรเปิดมุมมองในการใช้เทคโนโลยีสมัยใหม่ เข้ามาใช้ในการบริการทางการศึกษาในรูปแบบต่าง ๆ ยิ่งกรณีที่เป็นเทคโนโลยีใหม่ อาจเริ่มจากเปิดโอกาสให้บริษัทที่เป็นเจ้าของเทคโนโลยีนั้น เข้ามามีส่วนลองประยุกต์เทคโนโลยีนั้นกับบริการทางการศึกษาและนำเสนองานต่อ มหาวิทยาลัย การแข่งขันการเสนอการใช้เทคโนโลยีในมหาวิทยาลัย มีการทดลองใช้ เป็นต้น อันจะทำให้เกิดความแตกต่างซึ่งอาจเป็นจุดในการแข่งขันการบริการอุดมศึกษา การเพิ่มความสะดวกรวดเร็ว และการเพิ่มประสิทธิภาพในการบริการระดับอุดมศึกษาด้วย

วันที่ : 22 มกราคม 2553 นิตยสาร/หนังสือพิมพ์ : หนังสือพิมพ์สยามรัฐสัปดาห์วิจารณ์ : คอลัมน์สะท้อนคิดจากฮาร์วาร์ด

หลังกำแพงฮาร์วาร์ด

ประวัติโดยย่อ ศาสตราจารย์ ดร. เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์

ศาสตราจารย์ ดร.เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์ได้รับทุนการศึกษาจากรัฐบาล สำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาตรีด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง และปริญญาเอกทางเศรษฐศาสตร์ จาก มหาวิทยาลัยมอแนช ประเทศออสเตรเลีย ได้รับปริญญาโทรัฐประศาสนศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด ประเทศสหรัฐอเมริกา

ท่านเคยเป็นอาจารย์คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยมอแนช เคยเป็นอาจารย์ประจำคณะเศรษฐศาสตร์และบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เคยทำงานวิจัยในศูนย์วิจัยทางเศรษฐศาสตร์ อิมแพคท์รีเสิร์ช ของมหาวิทยาลัยเมลเบิร์น เคยทำงานที่องค์การโทรคมนาคม ออสเตรเลีย เคยเป็นผู้อำนวยการสถาบันอนาคตศึกษาเพื่อการพัฒนา เคยเป็นที่ปรึกษาประธานรัฐสภา เคยเป็นที่ปรึกษานายกรัฐมนตรี เคยเป็นที่ปรึกษารองนายกรัฐมนตรี เคยเป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ระบบบัญชีรายชื่อ พรรคประชาธิปัตย์ เคยเป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างๆ หลายกระทรวง เคยเป็นที่ปรึกษาในคณะกรรมาธิการของวุฒิสภา และสภาผู้แทนราษฎร เคยเป็นประธานคณะทำงานการศึกษา ศาสนา ศิลปะ วัฒนธรรมและ รองประธานคณะทำงานการเศรษฐกิจ การพาณิชย์และอุตสาหกรรม ของสภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ เคยเป็นที่ปรึกษาและกรรมการในหน่วยงานต่างๆ กว่า 50 ตำแหน่ง ตามที่ท่านได้รับตำแหน่งอันสำคัญจำนวนมากในหน่วยงานระดับชาติและนานาชาติ ทำให้ท่านได้นำความรู้ความสามารถมาช่วยเหลือประเทศชาติ

ปัจจุบันท่านเป็นนักวิชาการอาวุโส (Senior Fellow) มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด ( Harvard University) ประเทศสหรัฐอเมริกา เป็นนักวิชาการประจำวิทยาลัยธุรกิจ( Said Business School) มหาวิทยาลัยออกฟอร์ด(Oxford University) ประเทศอังกฤษ เป็นประธานสถาบันอนาคตศึกษาเพื่อการพัฒนา เป็นศาสตราจารย์วิจัย ประจำมหาวิทยาลัยรีเจนท์สหรัฐอเมริกา และยังเป็นอาจารย์สอนในมหาวิทยาลัยหลายแห่งทั้งในและต่างประเทศ นอกจากนั้นท่านเป็นประธานกรรมการกลุ่มบริษัทซัคเซส

ท่านเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการบริหาร เป็นนักวิชาการ เป็นนักคิด ได้รับเชิญไปบรรยายทั้งในและต่างประเทศทั่วโลกกว่า 2,200 ครั้งใน 50 ประเทศ มีประสบการณ์ในฐานะผู้ผลิตและพิธีกรรายการโทรทัศน์ รายการวิทยุที่ส่งเสริมวิสัยทัศน์ให้สังคมไทย มีผลงานแสดงความคิดเห็นและเป็นคอลัมนิสต์ประจำสื่อต่างๆ มีงานเขียนให้ความรู้ที่เป็นประโยชน์ต่อสังคมไทย อาทิงานเขียนบทความทางวิชาการ บทความแสดงความคิดเห็นตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ วารสาร นิตยสารทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษกว่า 3,000 เรื่อง รวมทั้งท่านได้เขียนหนังสือในหลากหลายสาขาทั้งเศรษฐกิจ สังคม การเมือง การบริหาร การศึกษา ซึ่งในจำนวนนั้นยังมีจำหน่ายในท้องตลาดราว 150 เล่ม หนังสือที่ท่านเขียนหลายเล่มเป็นหนังสือที่ติดอันดับหนังสือขายดี

นอกจากนี้ ท่านยังอุทิศตัวช่วยงานหน่วยงานต่างๆ อีกจำนวนมาก อาทิ เป็นนายกกิตติมศักดิ์ สมาคมไทย-ออสเตรเลียน ในพระราชูปถัมภ์สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เป็นนายกกิตติมศักดิ์สมาคมสังคมศาสตร์แห่งประเทศไทย เป็นต้น


ลิงค์ที่เกี่ยวข้อง

http://www.hks.harvard.edu/m-rcbg/fellows/formerfellows.htm
http://www.oii.ox.ac.uk/people/visitors.cfm?id=114
http://www.siamaraya.net/

ความหวังต่อประเทศไทย

mv ที่เกี่ยวข้อง

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

http://www.kriengsak.com/

Hope for Thailand : Professor Kriengsak Chareonwongsak

Social Entrepreneurship: New hope for Thailand’s economic and social progress

An article I recently found about social entrepreneurship written by Professor Kriengsak Chareonwongsak, Senior Fellow at Harvard University, which I think he has introduced a new concept which gives new hope to Thailand. I would like to share with you a summary of what Professor Kriengsak Chareonwongsak has portrayed a new hope for our society.

Professor Kriengsak Chareonwongsak started with rationale that currently, both developed and developing societies continue to confront complex and varied economic and social problems. These problems exist not only at the individual level but also at the regional, national and international level. Widespread poverty, absence of basic educational and health systems, human trafficking, racial and prejudicial conflict, unemployment, indebtedness, child abuse, child labour, drug abuse and local crime – all of these problems make us lose hope to the future of our society. We are even hope less when considering the current political conflict between different colours in Thailand/

Although many attempts have been made to address these problems, by governments, commercial sectors, communities and social organisations, Professor Kriengsak Chareonwongsak comments that such attempts have often been hope less by limitations imposed by the strict and rigid laws and regulations of the governments, laws which are difficult to change. They may also been ineffective because of conflicts of interest in the commercial sector where the goal of business is usually focused on making as much profit as possible.

You may have a question “Can we have hope in these institutions?” Professor Kriengsak Chareonwongsak observes that for many years, the governments, business sectors, communities and social organisations have failed to tackle these problems. Professor Kriengsak Chareonwongsak has proposed that, by drawing on the combined strengths of these groups, a coalescence of these could compensate for the weaknesses of the individual sectors and provide possible solutions to this problem. I think what Professor Kriengsak Chareonwongsak introduces “the concept of social enterprises and social entrepreneurs”, currently becoming main-stream in the international arena, could be encouraged to expand and to be utilised in taking part in solving such economic and social problems, underpinned by their strength in creativity and with appropriate governmental support. Promoting social entrepreneurs to take a critical role in solving economic and social problems will introduce new hope to our society. It could become a strategic path towards the resolution of economic and social problems in this century.

I fully agree that Professor Kriengsak Chareonwongsak that social entrepreneurship is expanding and becoming influential in resolving economic and social problems. There is a huge increase, worldwide, in the number of citizen organisations evolving, Social Entrepreneurship programmes in universities of high repute are rapidly expanding, and many countries are affecting changes in their laws and regulations to encourage and support social entrepreneurialism. I trust we have hope in this concept.

Based on the statistics that Professor Kriengsak Chareonwongsak quotes, the increase in citizen organisations, and the attention afforded them by their governments, implies that those organisations and governments recognise that the successful approach to addressing the economic social problems of the world demands the participation of the citizen sector. In developing countries there has been a massive increase in the number of such organisations: Indonesia’s have gone from a solitary one to 2,000 over the last twenty years; India has more than 1,000,000; in Bangladesh, the majority of the country’s development work is handled by 20,000 citizen organisations; in the 1990s, Brazil’s number of registered citizen organisations jumped from 250,000 to 400,000, an increase of 60 percent. In developed countries the increases reflect a similar pattern. Canada’s number of citizen organisation registered has increased by 50 percent since 1987 to the current 200,000. In the 1990s, France had an average annual increase of 70,000 groups established. During the past ten years, the number of public service groups registered with the Internal Revenue Service in the United States rose from 464,000 to 734,000. As one scholar put it, ‘More people give, than vote, in this country’. The number of international citizen organisations registered rose from 6,000 in the 1990s to 26,000 today. Numerous international non-governmental development organisations (INGOs) such as Oxfam, Care, Plan International, Ashoka, Youth Venture and many others, were instigated as small non-profit groups in developed countries and are now very evident and well recognised across the world. Globally, there are thousands of citizen organisations and millions of people engaged in economic and social development work. Based on this information, I think now we could put our hope to this idea.

Professor Kriengsak Chareonwongsak further gives more convincing trend that social Entrepreneur programmes are now firmly embedded in the curriculum of many internationally renowned universities such as Harvard, Yale, Stanford, Duke, Johns Hopkins and Oxford. Harvard has established the Social Entrepreneurship Collaboratory (SE Lab) where, in class, all students are taught to hope for change, dream, think and create projects to resolve real economic and social problems. Real problem solving, rather than addressing theoretical problems, is regarded as an intrinsic aspect of these projects. Stanford University has more than 300 students enrolled for its Social Entrepreneur course, the number growing each year and having more than doubled over the last four years – 59 students in 2000 and 153 in 2003. The Course Series motivates students to create real change through these projects, one having raised eighty-thousand US dollars to fight HIV/AIDS. All these universities have put high stake to this concept. Unfortunately I lose my hope to Thai universities as I found no one has turned attention to this new hope ful concept.

In contrast to Thailand, some developed countries have been very active in encouraging their people to participate in this work as they hope for new change to be happened in their countries. Some examples given by Professor Kriengsak Chareonwongsak were that in the early years of his administration, the British Prime Minister Tony Blair made a speech to emphasise the significance of social entrepreneurialism. He furthered this by appointing a Minister to oversee and support volunteer work and to encourage British citizens to become involved with the work of non-governmental organisations. Many approved social development projects received governmental funding.

The concept of social entrepreneurship has been advanced in diverse working units and organisations across many nations, especially within developed countries. In the latter, the trend has been for the people to encourage and expect the citizen organisations to resolve economic and social problems, to become volunteers and to make financial contributions, donations, to these organisations. Professor Kriengsak Chareonwongsak concludes that the results are networks of strong social structures, foundations to support the social work within these countries.

Concluding, it is evident that social entrepreneurship is rapidly becoming the main effective method of addressing economic and social problems internationally, nationally and within local communities. I strongly hope that Thailand needs to consider this concept, this way of resolving our Society’s problems. The Government needs to be encouraged to support social entrepreneurialism. Professor Kriengsak Chareonwongsak proposes that we all should encourage and support those who want to participate as social entrepreneurs by creating educational facilities for studying this methodology, by building educational Centres of Social Entrepreneurship. This is a way forward to effectively influence the many social problems that Thai society faces today.

To further this agenda, Professor Kriengsak Chareonwongsak proposes that political leaders have a specific role to play in promoting social change. They are the persons who control political decisions and public policy-making. They hold power to enact laws that will have influence over people’s lives. Once decisions are made and policy is implemented, a significant impact, either positive or negative, is made upon society at large and people in general. In a democratic society, political leaders maintain legitimate power to use and allocate both financial and non-financial public resources, channeling them to areas that support social change. In addition, Professor Kriengsak Chareonwongsak comments that political leaders maintain linkages not only with their constituencies, but also through their networks with other groups, such as politicians, civil servants, businesses, or local non-governmental agencies. Once political leaders mobilize support from their associations to support social enterprises, these initiatives will become a powerful force that will mobilize social support for the proliferation of social enterprises in their countries. For this reason, the active involvement of political leaders is that we should aim and hope for. Their participation shall be a significant mechanism that can drive the expansion of social enterprises within society, mainstream social enterprises in social development, and delimit many constraints faced by existing social enterprises.

Professor Kriengsak Chareonwongsak gives some examples. The Rt. Hon. Ed Miliband, former Minister of the Office of the Third Sector (OTS), who has strong hope for this agenda, uses his political influence to support social change through his involvement in the social enterprise sector. He oversaw the OTS, which was created in 2006 to recognize the increasingly important role that the Third Sector plays in both society and the economy. The main aim of OTS is to promote coordination between government departments and the Third Sector, ensuring that the Third Sector voice is recognised. OTS also acts as a distribution centre for expertise, bringing good practices together by which the government can relate with the Third Sector. The same year, the former Chancellor of the Exchequer, Gordon Brown, joined Cabinet Office Minister Hilary Armstrong and Ed Miliband to launch a program entitled ‘New hope for UK: Government Social Enterprise Action Plan.’ This plan initiated charity law reform, resulting in the Charities Act 2006. This act became the legal framework that would help charities develop their activities and services, enabling them to play a more prominent role in benefiting society. This act also increased public confidence in the integrity of charities. In addition, the OTS worked with the Social Enterprise Coalition to launch Enterprising Solutions Awards, which mobilized the business sector to support social enterprise development. As part of the Social Enterprise Action Plan, OTS announced it would provide £5.9 million to Regional Development Agencies (RDAs) to broker business support for social enterprises. Miliband’s role is that of champion of the Third Sector, and he talks at length of the inspirational quality of the sector and the people within it.

Another example given by Professor Kriengsak Chareonwongsak is from Taiwan. One crucial factor behind the early emergence of social enterprises was government views that concrete social needs were being left unaddressed in the market. The Taiwanese government turned to the social enterprise approach and implemented this concept to unravel social problems. By doing this, the government relied on the hybrid nature of social enterprise ventures to facilitate the integration and/or empowerment of groups that had been disadvantaged or traditionally excluded from the market. Over the past few years, the government has adapted program incentives in many areas to encourage the non-governmental sector to use entrepreneurial methods to assist in implementing policies and providing welfare-oriented services. Examples include newly created opportunities for non-profit organizations to obtain business contracts that were traditionally reserved for regular enterprises. Now government subsidies and incentives encourage these organizations to implement business models in their work. In addition, many new agencies have been established to take a role in managing social problems. For instance, the establishment of sheltered workshops in the past few years has encouraged the growth of these businesses. The “Rules of Establishment of Sheltered Factories and Rewards for the Handicapped” initiative was promulgated by the Bureau of Employment and Vocational Training of the Council of Labor Affairs of the Executive Yuan in December 2002.

Another example is from Al Gore, former American Vice-President. He recently became a global icon for global warming and climate change. In fact, he has pursued this issue since serving as Vice-President in Clinton’s government, although the issue was not mainstream at that time. His long endeavor to push the issue of global warming and climate change to the top of the political agenda reached the height of public attention when his powerful documentary was released in 2006. Gore and David Blood established Generation Investment Management1 to research the long-term economic, environmental, social, and governance impacts on companies with a pro-environmental stance on their ability to sustain profitability and deliver returns. Their effort was recognized, and twelve agencies joined the project.

Professor Kriengsak Chareonwongsak proposes if one political leader works on one social issue alone, the process of realizing the vision will likely be prolonged. I would think of a proposal that a national collaborative network of committed political leaders who will join hands in promoting social enterprise and push it into mainstream policy status in our country could a hope ful dream.

link
Hope Siamaraya reveals dr.Kriengsak Chareonwongsak's verdict

Kriengsak Chareonwongsak,Harvard

Kriengsak Chareonwongsak, article

.............................................................................................................................................